Everest Uncensored

[A wide view from Kalinchowk]

Report Section
Mother Nature and I – Anuj
It was indeed a call, a call to me by Mother Nature, to her place. I urged myself to go and step on, so I went. I was happy I did. She seemed asleep; night was there to welcome us. Tired and exhausted, I whispered-

Mother Nature I’m at your place
Please hold me… oh! trembling legs
I feel you asleep under the indigo-sky blanket
Hear you whisper as the breeze come across my face

[Before-Sunrise]

Sound of the footsteps and my own breathe were the only harmonies I could hear.  It was weird. Light rain is what I often enjoy. I am not sure if I really enjoyed it that time. I was waiting for her to speak. And she did finally, in her own ways…unspoken, unheard but with adequate symphony from eternity. Son, come along, u have gone too far
See I have turned old and my eyes are tired
These are the places u played, enjoyed
See your footsteps I have prescribed on my chest

I felt glad. I was not misled. I did not miss my way. I was on her lap where I would take a nap. Where I would dream;where she would soothe me; where my eyes would relax, where my trembling legs would rest. I was missing something. My tired soul, I murmured-

Mother, the night still has the same grace
The stars are twinkling, moon has same face
Though I see the unacquainted darkness
Why this is so frightening where are my bygone days…

She was quiet, night was swaying around. It was irresistibly cold. I guess she wanted me to rest. She always knows the best time to answer questions. Her silence reminded me of this. Night was over. The legs were still praying for some rest. I ignored. I wanted to perceive her from every angle before the first ray of the sun. I hurried to the top. She looks amazing from the top. How would I miss this chance? It was a tough climb though. Blessed by the Kalinchok, resting at the top, I finally did. I have always been blessed at hard times. It was nice to see her sleep on the white-cloud carpet, under the exceptionally blue sky-blanket. She looked amazing, silent and beautiful, peacefully asleep. I watched her without a blink. She looked old but still appealing. She looks even better when she smiles with the sun rays. Sun peeped slow and steady in its own way, as always. I could see her wake up, slow and steady, on her own ways, as always. Then I could see only the change, not good changes of course. I could not wait. I want her to answer me right away-

[Gaurishankar]

Dear mother, have u grown too old,
Why don’t your mountains put on the snow,
Why don’t the birds sing for you now,
Why don’t the faces wear brotherhood glow?

With the unstoppable flow of questions, I was light. When the words are told, heart takes a comforting breathe. Waiting for the answers was intolerable though. On her morning voice, I heard her sob and say-
Son, I have always remained the same
Only your brothers have changed them
I lay on their dirty hands, I am their prey
And with the ugly heart they make me fade away
I cursed myself. I could feel my ugly heart. I was one of them, with dirty hands, even if I never wanted things to go against her. She was helpless, I was useless. I stood still, biting my nails, cursing myself!!!

Kalinchowk

Remembering Kalinchowk Hike – Pragya
“Just follow the electrical poles and you’ll reach Kalinchowk in no time”, someone on the van declared as we were getting geared up for the hike at a place called Makaibaari. “Could it be that easy?”, I thought silently as I loaded my already heavy bag with spare bottles of drinking water and other snacks.”A couple of hours then, isn’t it?”, I claimed intuitively. Little did I know about what was to follow.

As the first of those ‘navigational’ electrical poles appeared, I wondered if I could keep count of the total number of such poles till we reached the top. But alas, the weight of my bag and the steep uphill climb began to take its toll far too early than I would’ve liked. In no time, the handful pole count dissolved into perspiration and disappeared into air. The next time I saw another of those poles, I dearly wished it were for cable cars instead.

By the time we reached “Deurali”, fellow hikers had already started a voluntary water distribution campaign among themselves in an effort to lose some weight off their bags. More than a third quarter of the journey yet remained to be travelled, as we set off from “Deurali” at around 4 p.m. after having lunch. As darkness crept over the jungle, the gradual drop in temperature and sporadic rainfall hindered our progress significantly. Soon the liters and torch lights became our eyes to the path ahead. The spare plastic bags, on the other hand, were used to shield our heads from the unforgiving chill of the blowing wind. The rest of the hike followed somewhat the same pattern. We were chasing pit darkness and cold winds in our march towards our stop for the night, a place called “Kuri”. On our way, we stopped at “Gairi” for usual snacks and refreshments and RUM to beat the chill. We finally reached Kuri at around 11 PM, nearly an hour after the early pacesetters got there.

[One Too Many Mornings]

It’s not often that you can boast of having seen the clouds hover below your sights, and that’s exactly what we witnessed as we stood in awe, praising the beauty of the nature.

[Simple Twist Of Fate]

Overall the trip was a pleasant experience. I would definitely love to revisit the place, especially when the roses bloom over the jungle. Coupled with the majestic views of the Himalayan ranges, it would indeed be an experience worth saving for a lifetime.

[Still the Same]

[piclens-lite-link]Please click on the image to see its large version.

• 01 Down The Highway
• 02 Are You Ready
• 03 Highway 61 Revisited
• 04 Never Gonna Be The Same Again
• 05 You can trust on me
• 06 No Time To Think
• 07 Grear Up
• 08 Neighbourhood Bully
• 09 Wait for Spring
• 10 Is There Anybody Out There
• 11 Herbs
• 12 Touch me not
• 13 Warming up
• 14 Ramble On
• 15 The Wonders At Your Feet
• 16 Rocks And Gravel
• 17 Let’s Stick Together
• 18 A pillow of winds
• 19 Will I walk the long road
• 20 First step to destination
• 21 Deurali ko Chautarima
• 22 Lost in Thoughts
• 23 Deurali bazar
• 24 Don’t Think Twice, It’s All Right
• 25 Buckets of Rain
• 26 Hard Times
• 27 Paths Of Victory
• 28 Trishul
• 29 Through Smudged Lenses
• 30 Unbelievable
• 31 Beyond The Horizon
• 32 Beyond Here Lies Nothing
• 33 Destination Kalinchowk
• 34 Shine on you crazy Mountains
• 35 Goodbye Blue Sky
• 36 Ring Them Bells
• 37 Saving Grace
• 38 Coming From The Heart
• 39 Sings Of Life
• 40 God Bless Kalinchowk
• 41 Forgetful Heart
• 42 Tribute to Lord Shiva
• 43 Kalinchowk Mata
• 44 Counting Poles
• 45 Here in Nepal you got to see scenaries like this
• 46 I Feel A Change Comin’ On
• 47 Tired and exhusted
• 48 Blowin’ In The Wind
• 49 Not Dark Yet
• 50 Man Of Peace
• 51 Series Of Dreams
• 52 What if the drop of water would never dry up
• 53 The Height of Kalinchowk
• 54 The Mind’s Eye
• 55 Dazed And Confused
• 56 Distinct
• 57 Two Soldiers
• 58 Bye and Bye
• 59 Shelter for devotes @ Kalinchowk
• 60 On The Road Again
• 61 Gates Of Eden
• 62 Bom bhole
• 63 Guess I’m Doin’ Fine
• 64 With God On Our Side
• 65 New Morning
• 66 Come My Way
• 67 One More Cup Of Coffee
• 68 Set the controls for the heart of the sun
• 69 Way to find out
• 70 Thanks for the stay
• 71 From a different Perspective
• 72 Look Back
• 73 Million Miles
• 74 Dry Run
• 75 Forever Young
• 76 Cross The Green Mountain
• 77 I shine for you
• 78 Shelter From The Storm
• 79 DSC_0749
• 80 A Great Day From Freedom
• 81 We’re Gonna Groove
• 82 Again in right way
• 83 Spirit on the Water
• 84 The Water Is Wide
• 85 What Do You Want From Me
• 86 The long way to go
• 87 At Loss For Words
• 88 Dolakha Bhimsen
• 89 Crimson winds
• 90 Mamma I’m Coming Home

[piclens-lite-link]

सुविन श्रेष्ठ/ललितपुर

मनका लहर पानीमय भएका छन् । परिवेश र समय होलीमय बनेका छन् । रंगीन शुभकामना अनि उत्साहहरु रंगमय देखिएका छन् । हुनपनि निकै समय पश्चात् होली दैलौमा टेकेको अनुभव संगालीरहेको छु । “तरपनि होली रंगविहिन बनेपनि मनविहिन हुनुहुन्न । खाली बैलुन र नभरिएको प्लाष्टिकले होली खेल्ने त होला नी । ख्वै पानी ? “यस्तै वाक्यहरु फेसबुकको पन्नामा लेखेको थिए हिजो । यतिखेरको होली खुशीस् यसकारणले पनि होला किनभने म स्वदेशबाट दुई बसन्त बाहिरिएको थिए । तत्कालीन बिदेश बँसाईमा महसुस गरिनु त परि जाओस् । कहिले कुन पर्व आयो कुन गयो । अनभिज्ञ परिवेश उतै नेपालको विमानस्थलमा छोडेको थिए । विदेशमा आखिर के हुनु र  आर्थिक उन्नतिका सोच अनि आरामीको कैयौ समयहरु । हुन त सहज पनि छैन विदेशमा काम । अपवाद भन्दा पनि हजारौ अनुमानबिनाको आँकडामा म प्रस्तुत भईरहेको छु अहिले यतिखेर ।

सन्दर्भ होली कै हो । म होलीको हालखबरतिरै केन्द्रित हुन चाहन्छु । आज पनि बिहानी भयो । घामको आगमनसँगै छतमा स्थानीयहरु देखिएका छन् । तर हिजैको रुपमा होईन । आज हातमा बैलुन र प्लाष्टिक लिएर । अब वरिपरिबाट आक्रमणको बिगुल फुकियो । अनि हानाहान भयो बैलुनको । शहरमा देखिएको होलीको यो दृश्य गजब रमाईलो थियो । सदा पानीको समस्यामा कराउने र लँडाई गर्नेहरु छतमा बाल्टीनका बाल्टीन पानी ओसारेका थिए । त्यही टोल हो जुनले हरेकपटक पानीको समस्या देखाउँदै आएको थियो । जसका घरका धाराबाट पानी कमै मात्र आउँन्थ्यो । तर यस्तो पानी सदुपयोगले शहरबाट शब्दहरु कोर्ने बाध्य बनाएको छ ।

टोलकै ईनारबाट पनि पानी झिकिएको होला । तर त्यो ईनारको पानीले दैनिकी चल्दैन थियो । तर आज त्यही पानीबाट रमाएका थिए छतमा उत्रिएका युवा र युवतीका दर्जनौ जमात । सफासुग्घरको नारालाई प्राथमिकता दिने उनीहरु ईनारको त्यस्तो फोहरपानीमा रमाएका त थिएनन् । आफैलाई प्रश्न गर्ने बाध्य भएँ के प्रत्येक घरमा होली भनेर खानेपानीले पानी वितरण गरेको हो की  वा घरघरमा मुहानै छ  ।

कतिका बैलुन निशानामय बन्यो । कतिका भने आत्मघाती पनि भए । युद्धबिरामको शंखघोष पनि गरियो तर पानीको पर्याप्तताले त्यो धैरैबेर कायम रहेनन् । पानीको हाहाकार रहेको यो परिवेशमा धन्न पानीको जगेर्ना र प्रस्तुतीले मन पनि भिजेको छ । होलीको दृश्य स्वादमा आँखा आन्नदित बनेको छ । होली संस्कृति जोगाउनका लागि हाहाकार भएको पानी पनि यति सहजै खर्चिएको देख्दा एउटै निष्कर्ष आयो । धन्न नेपालीहरु । आफ्नो संस्कृतिलाई संरक्षण त गर्दा रहेछन् ।

पानीदेशको एक कुनाबाट देश विदेशका मित्रवर्गहरुमा होली मनखोली स्वतन्त्र बन्नुस् । यही शुभकामना ।

अस्तु

सुविन श्रेष्ठ
पशुपतिनाथ उसैपनि चर्चामा आईरहन्छन् । कहिले भेटी विवाद कहिले भने पुजारी नियुक्तीको कुरा । पशुपतिनाथले जे भए’नि जसोगरे’नि सहेका छन् । त्यही चरणलाई बिस्रेर लाखौ दर्शनार्थीहरु शिवरात्रीको मध्यरात देखि ओइरिए पशुपतिको दैलौ टेक्न ।
भीड पनि जुलुश जस्तै । लथालिङ्ग र अव्यवस्थित । पशुपति प्रवेशका लागि मात्र लाईनको व्यवस्था । बाहिर चोक अनि चारै दिशातिर हुलमुल ज्यादा । पशुपति क्षेत्र प्रवेशको चारै नाकामा विशाल सुरक्षा । मुल सडकतिर मान्छेका व्यापक चहलपहल । तीनकुने बतीसपुतली अनि ज्ञानेश्वरबाट दर्शनार्थीहरु पैदलमा पशुपतिनाथ पुगेका थिए । पशुपति विकास कोषले गरेको प्रवेश व्यवस्था राम्रो थियो । तर यता ती सहज मार्ग छोडेर चोरमार्ग वा असहज मार्गबाट हजारौ दर्शनार्थीहरु पशुपति सम्मुख पुगेका थिए । यता प्रहरी र स्काउटका आँखा छलेर पनि पशुपतिनाथ सम्म पुगेका थिए सयौ दर्शनार्थीहरु । आखिर लामबद्ध हुदाँ रातै पर्ला । भरतपुर चितवनबाट आउनुभएकी राधा बाँनियाले भन्नुभयो । आज सकिन्न टाढैबाट दर्शन गरेर फर्किन्छु ।
पशुपति पुग्नका लागि राजधानीको शहिद गेट र रत्नपार्कमा गाडीको अभाव थियो । त्यसमा फेरि यातायातका चालकहरुले शुल्क आफै तोकिरहेका थिए । तरपनि पैसाको चिन्ता नगरी उनीहरु पशुपति पुग्नका लागि हतारिएका थिए । गाडी पनि ज्ञानेश्वर भन्दा उता जान दिइएको थिएन । चारैतर्फको यस्तो सुरक्षा व्यवस्थाले सम्भावित यातायात जामलाई घटाएको थियो भने अर्का तर्फ दर्शनार्थीहरु पैदल हिड्नुपर्ने बाध्यता भयो । पैदलको थकान नमार्दे फेरि घण्टौ लाईनमा बस्नुपर्ने परिस्थितीमा पनि भक्तजनहरु थकित देखिएका थिएनन् । पैदलपनि सहज थिएन पुरै सडकमार्ग बजार बनेको थियो । जयबागेश्वरी मार्ग बिचैैमा व्यापार अपार बनेको थियो । त्यस्तै सिनामंगल मार्ग पुरै अस्तव्यस्त थियो । एकअर्कामा स्पर्श नभई हिड्न मुश्किल थियो । असन जस्तै चार बजारका भीड एकैपटक ओईरिएको महसुस गर्ने सकिन्थ्यो । यसले लाईन बस्नेहरु र फर्कि्रएकाहरुलाई निकै सताएको थियो । गौशाला चोक पुरै मानव भेलले ढाकेको थियो । गौशाला मध्यभागको ट्राफिक पोस्ट दर्शकका लागि विश्राम पोस्ट बनेको थियो । 
पशुपतिमा बिशाल जनलहरको दृश्य रमाईलो थियो । सुरक्षा व्यवस्था आपतकालीन सुरक्षाका लागि रेडक्रस अनि स्वास्थ्य संस्थाहरु खटिएका थिए । धैरै स्थानमा पानी र नास्ता व्यवस्थाले दर्शनार्थीहरु खुशी देखिन्थे । प्रवेशका लागि कडारुपमा खटिएका स्काउटले राम्रंै काम गरेका थिए । यता फेरि छालाका जुक्ता निषेध गरिएता पनि त्यही स्थानबाट केही प्रहरीहरु निर्धक्क प्रवेश गरे । 
पशुपति दर्शनका लागि बसेका हजारौ दर्शनार्थीका लाईन वास्ता नगरी चोरमार्गबाट पसेकाहरु लाईनमा मिसिएर दर्शन गर्ने सफल भए । तर ज्यादा संख्यामा यो बढेपछि वागमती नदीको मध्यभागमा प्रहरी खटेर सयौलाई फर्काइयो ।
पवित्र वागमतीको जलबाट मुख धोएर पशुपतिको दर्शन भने औलाले गन्न सक्ने जतिले मात्र गरे । दुर्गन्धले मन नमानेको भन्दै दर्शनार्थीहरु यसबाट दुर-दुर रहे । भारतबाट आएका एक भक्तजनले घण्टौसम्म नदीभित्र रहेर प्रार्थना गरिरहँदा नेपाली दर्शनार्थीहरुका लागि हाँस्यपद दृश्य बनेको थियो । एक जना दर्शन गरेर फर्किएकाले सो दृश्य हेर्दे थुकेका थिए । किन थुक्नुभएको  मैलै प्रश्न गर्दा नाक छोप्दै दुर्गन्ध आएको भन्दै पुल छेऊबाट अलप भईन ।
यत्रो नेपाली दर्शनार्थी भरिएको आजको पशुपतिनाथ परिसर तीन/चार समुहमा मात्र विदेशी पाहुना देखिए । एक जोडी विदेशी पर्यटक बिचैबाट लामबद्ध भएर बसे । घण्टौ लाईनबाट अघि बढेका ती जोडी बिचैबाट निकालिए । अनि उनीहरु स्वतन्त्ररुपमा श्लेशमान्तन बनतिर यात्रा अघि बढाए । लाईनमा युवाहरुको संख्या ज्यादै कम थियो । कारण उनीहरुको जमघट भने बाबाको बसाँईतिर थियो । जहाँ बसेर नेपाली १० रुपैयाँमा मनलाई स्वर्ग पुर्याउने बुटीपान गर्दे थिए । वरिपरि मन व्याकूल बनाउने धुँवाको बादल बनेको थियो ।
पशुपतिनाथको शिवरात्री दर्शनयात्रा यस्तैै रहन्छ हरसाल । यो साल भने गत वर्षको संख्यामा दोब्बर देखिए । पशुपति यात्रामा अर्काे दृश्यमा नाङ्गाबाबा पनि आउँन्छन् । आफुलाई नागाल्याडबाट आएको बताउने बाबाहरु चर्चित दृश्य लिएर आउँन्छन् । अनि यो दिनभर त्यही दृश्यमा प्रस्तुत हुन्छन् । त्यही दृश्यमा सयौ युवाहरु घण्टौसम्म बाबाको वरिपरि रहे । सो दृश्य खिचिरहँदा मेरो मोबाईल चोरी भयो ।
यस्तै हुलमुल अनि दर्शन यात्राको बढ्दो चापमा शिवरात्री सकिएको छ । दिनभरकॊ शिव महिमा गायन रोकिएको छ । फेरि हिजोका दिनहरु जस्तै दर्जन दर्शनार्थी र एकाध जोडीहरुको उपस्थितीमा पशुपतिनाथ शुन्य रहनेछन् ।

मेरो थलोमा पशुपति यात्राका तस्वीरहरु

subin.photojournalsit@gmail.com

हजारौका मनमा हजारौ सपना हुन्छन् । सपनाका सयौ क्रमहरु उतार चढाव भईरहन्छन् । एक मान्छेका एक सपना मात्र भए पो पुरा हुने सम्भावना हुन्छ । एकका अनेक सपनाहरुले मान्छेलाई राजधानीको असनमा हराएको जस्तो अलपत्र पार्देछ ।

हाम्रो देशका अधिकाश युवाहरु विदेशिने होडबाजीमा रहन्छन् । राम्रो घरानाका राम्रै देशमा अनि बाँकी रहेकाहरु छानी छानी । त्यो छानेर जाने देशहरुको श्रेणीमा गल्फ पर्दछ । यहाँको नेपालीहरुको ओईरो पनि कम्ताको छैन । यहाँ स्थित नेपाली नियोगका प्रथम सचिव रामकाजी खड्काका अनुसार झण्डै ६००/७०० को अनुमानित नेपाली युवाशक्ति यतैतिर पस्दैछन् रे । 
 
यो कुरा साधारण होला । अनि यसको प्रतिउतर पनि त्यतिकै सहज । देशमा रोजगार छैन, के गर्नु त ?  भोकै मर्नु भएन । आफु त जे होला सो होला । तर परिबार ! अलेतियामा हजुर आरामै भनेर हात समाएका मोरङ्गका विष्णु दाहालसँग एकघण्टा अपरिचित हुलमा चिया पिएर गफिए पश्चात सहज जवाफ पलाएको थियो । यो विष्णु दाहालहरुको बाध्यता यहीबाट चुलिन्छ । अनि मौका नताकीकन ८० हाती अंकित कागज बुझाएर जीन्दगी चलाउन हुतिनु परेन त ? अनि बाबु नी ? ४५ नाघेका दाहालको प्रश्नको जवाफ दिन पाईन किनभने उता सँगै मस्जिदमा हुल समेटिएको तस्वीर उतार्न बिदा भएँ । शायद त्यो समय रातको झण्डै ११ बजेतिर हो ।
 
लगभग त्यहाँबाट मध्यरातको २ बजेतिर फर्किदै थिए । चार/पाँच जनाको समुह भेटे । बाटो गफिएर काटिन्छ नी भन्ने स्वार्थमा म बोल्न खोजे । मजाले बोलेर अघि बढ्यो । नेपाली मित्रहरु रातको रोजगारका लागि एक कामको ठेक्का लिएका रहेछन् अनि त्यही काम गर्न हिडेका रे । यो गजबको अबसर भयो । मेरो आँखामा नयाँ दृश्य आयो । यही मौका हो पैसा सजिलै कमाइन्छ भनेर विदेशिनेहरुका लागि सन्देश भनेर उनीहरु सँगै लागे कार्यस्थल तिर । अनुरोध गरेर त लग्यो तर तस्वीरको अनुमति अर्थात मित्रहरु राम्रो सँग बोल्न चाहनु भएन । तस्वीर खिचेको देखेपछि काम पनि रोके उनीहरुले । अनि दर्जन अनुरोध गर्दे हाम्रो दुखको सन्देश गयो पो अरु आउँदैन त यसै गरि काम गर्ने भन्दै निकै तस्वीरहरु उतारे । तर उनीहरुका मिहिनेत र ईच्छालाई सम्मान गर्दे बिना प्रकाशमा तस्वीर लिए । जसमा मेरा पाठकलाई तस्वीर अस्पस्ट भएको अनुभव हुनेछ । 

कतिपय तस्वीरहरु सान्दर्भिक र राम्रा खिच्न सके । तर ती तस्वीरहरु मैलै अर्काे पालीको लागि साँचेको छु । यहाँ राखेको यो तस्वीर श्रृंखलाले मैलै एक स्तम्भ भत्काउन एक मिहिनेती पाखुराले गरेको बल देखाउन खोजेको मात्र हुँ । यसको बारेमा एक लेख तयार गर्देछु । चाँडै नै सम्पुर्ण विवरण सहित तपाईहरुले पढ्न पाउनु हुनेछ । यो कुरा कोरिरहँदा मलाई एक अपरिचित तर नेपाली माटोको आफ्नै साईनो पर्ने जो महिना दिन अघि उमसाईडको मेडिकलमा भेटेका थिए । उनले भनेका थिए । सर खुब पैसाका रुख होलान् अनि निकै पैसा फल्दोहोला भनेर बिदेश आईयो । यहाँ पैसा यस्तै हो खजुर पो खुब फल्दोरहेछ ।

कतार जारी छ…

सुबिन श्रेष्ठ

ब्लग अर्थात व्यक्तिगत विचार । online diaires । खुल्ला विचारशैली । त्यस्तै आफ्नो सोचको शब्द कलाकारिता पनि हो । आधुनिकता चुलिएको समकालीन शहर समाजमा साचार आबद्ध यो ब्लग नशा लहर व्यापक छ । ब्लग शैलीको आदानप्रदान विचार र सोच शैलीको प्रस्तुतीकरण पनि हो ।

यता वर्ड प्रेससँगको नजिकता यस्तो बढेको छ कि जतीबेला पनि आफ्नो ब्लगको सुधार र कस्तो डिजाईन गर्ने भनेर मनमा आइरहन्छ । ब्लगले मलाई मात्र होईन । लाखौ युवा-युवतीको मन जितेको छ । संसारभर करोडौ ब्लगमा दैनिकमात्र हजारौ संख्यामा नयाँ श्रृजनाहरु त्यहाँ राखिन्छ । त्यो भीडमा म पनि एक हुँ । अनि ब्यस्त नहुने कुरै भएन । पत्याउनु हुन्छ ? दिनभर यस्मा कस्तो बनाउने भनेर ब्यस्त रहन्छु । हुन त निकै पहिला, भयो होला २१ महिना जति । एक मित्र अबिनाशी पौडेलको हेल्प लिएर यो साईटमा प्रबेश गरेको थिए । तर त्यो बिर्सिए पनि । अचानक खै कसरी आफ्नो लेखको याद आयो अनि यो साईट म फेरी घुसे । केही पनि फेला परेन, कसरी परोस् ? नयाँ साचो थिएन मसँग । फेरी बनाए र भित्र पसे । अब नयाँ पो पाएँ । अनि चल्दै गएँ । एक न्युज पोस्ट गरे, हेरे । राम्रो लाग्यो । फेरी फेरी फेरी निकै पो गरे हो हफ्ता दिनमा । अहिले त आफुलाई खुशी लाग्छ कि जिस्किएर पनि केही त गरियो । अनी उही पुरानो मित्र याद आइरहेको छ । यो प्रयासमा नयाँ कसरी गर्ने भनेर माइ संसारले मेरो बाटो लाई सहज बनाएको मैले बिसनुहुन्न ।

यता अर्को समस्या जन्मियो । जसो गर्दा पनि मेसो नपाईने । प्रीती र अन्य फन्टहरु राखन् नमिल्ने । आफ्नो समाचार त प्रकाशित भएका थिए र तिनीहरु वेबसाईटबाट कपी गर्दे हाले तर मेरो लेखनका कति आर्टिकल र आफ्नै कुरा पनि त राख्नुनु छ । यो कसरी पोसिबल होला ? पहिलो प्रयास मैले खोजे युनिकोड लेखन कसरी गर्ने र मेरो नयाँ ब्लग कसरी राम्रो बनाउने चाहनामा । प्रबासी नेपालीका सागर श्रेष्ठलाई गुहारे । तर सकिएन आफ्नो प्रयास खेर गयो । शायद गलत मोड लिएछु । जिमेलमा गफ गर्दे बाटो देखाउनु भएको थियो । ठिकै छ सागरजी मेरो प्रीती फन्टका २ लेख युनिकोडमा गरिदिनुस् भनेर पठाएको छु । वहाँलाई पनि ब्यस्तता बढी भएर होला । जवाफ आएको छैन् ।

अब खोज यति गरे कि जसरी होस् मेरो ताजा समाचार, मेरो लेख र आफ्नै कुराहरु हाल्नु छ । यो बेला साहित्य संसारका एक मित्रको पनि याद आयो । वहाँसँग सहयोगको लागि भन्ने बिचारमा थिए । एक ताका चाहरेको मदन पुरस्करको साईटमा प्रबेश गरे । त्यहाँ अहिले युनिकोड डाउनलोड रहेनछ । फेरी बाटो छेकियो । खै गर्न सकिन्दैन यो । उहिले राजधानीमा रहँदा पनि निकै चर्चा सुनेको युनिकोड लेखन तर्फ खासै ध्यान गएको थिएन । तर पर्दा र चाहिदाँ भने खोदेर पनि नपाईने रहेछ । त्यही भएर बेलैमा सिकेको भएँ कति फाईदा हुन्थ्यो भनेर मनले नमिठो अनुभव पनि गर्यो । बरु सबैभन्दा राम्रो उपाय पहिलाको नै गर्ने । न्युज छपिन्छ त्यो कपी गर्न र यता ब्लगमा पेस्ट गर्न । वाह कस्तो राम्रो उपाय अब केही होला जस्तो छ यो मन राजी भयो ।

ब्लगको कुरा म एकोहोरिएर होला । समयको ध्यान नै भएन । बिहान सातबजे अफिसमा गएपछि एकै पटक ९ बजे तिर उतिर्नै पो बानी भयो । समय कसरी गयो थाहा नै भएन । निद्रा पनि के भयो भयो । सुत्यो खाली युनिकोड आइरहने । हफ्ता दिनको बिदा यहाँ शुक्रबार हुन्छ । त्यो दिन त मेरो योजना गजबको छ । बिहानै जाने र चिने जानेका मित्रहरुलाई लौ सहयोग चहियो भनेर युनिकोड लेखनको हेल्प माग्ने । बिहीवार पनि रातको १० बजेतिर कोठामा आएछु । मलाई पर्खिएर बसेका गुरुङदाजुले एक चुस्की को निम्तो गरे । मैले वहाँलाई नकारे । पटक पटक भने । सुबिनजी तलब आएको छ, सधैं कहाँ बसिन्छ र ? भन्दै कर गर्न थाले । लौ त चाणक्यले कही भनेका थिएँ । अरुको खुशीमा रम्नु पनि निम्तो दिनेको वास्तबिक आदर हो । वहाँ फेरी ४५ को हाराहारी को मान्छे । गएँ, बसे र ५ ब्यतिहरु सँगै बसियो र सुरु भएँ । बिबिध वहियात कुराहरु । आफुलाई यहाँ युनिकोड भन्दा केही याद छैन् ।

जे भएँ पनि पिउने पनि कला रहेछ । पिउनेलाई पिउनको लागि बाहना चहिन्दैन । पुरै पिएर नढल्नेहरु पनि छन् र २ पिएर ढल्नेहरु नि छन् । मेरो भने कुन चाँही पर्‍यो थाहा छैन्, सबै घुमेको नजारा पो पाएँ । एक माना पिएँ शीरमा, दुइ माना पिएँ थिरमा र तीन माना पिएँ भिरमा । मेचीयात्रामा रहेको बेला एकगाउँको बसाइँमा रहदाँ सुनेको यो अहिलेको माहौल शोभायमान भईरहेको थियो ।  कतिखेर गएर सुते र कस्तो रह्यो रात अनि युनिकोड मागको कुरा कहाँ रह्यो केही भेउ पाइँन । बिहान निद्रास्थलमा शीर छेउ पल्तिएको अपुरो लेखनको पर्सनल डायरी खुलै थियो र आज कसैको खुशी र आदर राखन अलिकती पिएँ भनेर लेखेदै कलम रोकेको रहेछु । अब त मरिकाते पनि पिउन्न । फेरी आफु पिउने लत म कहिले पनि नपरेको मान्छे । काठमाडौंबाट बिदेश उडछु भनेर गरेको अन्तिम तयारीमा डैडीसँग बसेर हल्का ड्रिन्क्स गरेको हो मैले । बिदेश आएपछि कहिले पनि यसमा डुब्न मन लागेन । डैडीले भनुभएको छ, तपाईं आएपछि एकपटक फेरि गेट टुगेदर हुने है । फेरि मेरो स्वदेश फर्किने समय पनि नजिक छ । बरु स्वदेश गएपछि एक पिउने बाचा गरेको छु पोखराको डैडी भिम बहादुर बाटाजु सँग ।

बिहान उठेपछी समय नियाले । एकदम दु:ख लाग्यो । जिन्दगीको पहिलो निद्रा म १५ घण्टा सुतेको थिएँ । कसैको खुशीमा पिएर आफ्नो समय नस्ट भएकोमा पछुतो लाग्यो । फेरी आजको योजना पनि निकै ढिला भयो, युनिकोड खोजीको पहल । मलाई फेरी धैरै सुत्नुपर्‍यो भने दु:ख लाग्छ किनभने जबदेखी मैले पढेको थिएँ । अहिले निदाएर समय नफाल । केही गर निदाउनको लागि भगवानले सबैलाई प्रसस्त समय दिएको छ, आनन्दले निदाउनको लागि । त्यो बेला तिमीलाई कसैले बिरोध गर्ने छैन्, मस्तले निदाउन पाउन्छौ । त्यो आत्मसात गर्देछु आजको मितीसम्म तर हिजोको दिन खेर गयो ।

सबैकाम छोडेर फेरी युनिकोड खोजको एजेन्डा लिएर कम्प्युटरमा बसे । पहिलो प्रयास सागर श्रेष्ठको सुखद जवाफको आशामा मेल हेरे । कुनै खबर छैन् । लौ भएन भनेर साहित्य संसारको मित्रलाई पत्र लेखन तयारी गरे । अब त्यो भन्दा पहिला युनिकोड सर्च गर्छु भन्दै गरे । बिकल्प आयो । युनिकोड नेपाली भेटियो । खोले युनिकोड नेपाली कनभरटर रहेछ । केही शब्द लेखे । आयो युनिकोडमा । अरे नामसम्म लेखे तर सबै कहाँ यसरी आउन्छ ? आफुलाई सोधे र गर्दे गएँ । लेख्दै गएँ । जब तीन, चार लेखे र हेरे । लौ लेखिन्छ कि कसो जस्तो भयो । लेख्दै पनि गएँ । सजिलोको लागि लेखी रहँदा बक्समुनि बिस्तारे हिडिरहेका शब्दहरुले मेरो साथ दिइरहेको थियो जो निर्जिब छन् । अब लेख्दै जाँदा निकै लेखेछु । जब मनका र हिजोको अनैक ब्याकुल लहरहरु उतारे । मन हल्का भयो । उठे देखी केही खाएको थिएन । भोक पनि लाग्यो । मेरो युनिकोड लेखन पनि फेला पर्‍यो । अनि अब लाग्दै थियो । हिजो जे भयो राम्रो भयो । हप्ता दिनको बेठेगान निद्रा हिजोको लतमा पुरा भयो । आज जे भयो त्यो पनि रामै भयो । आज आफ्नो एजेन्डा पनि पुरा भयो । पक्का रहेछ संसारम केही पनि असम्भव छैन् । प्रयास जरुरी रहेछ । अनि सफलताको स्वाद पनि मिठो हुने रहेछ । आजको यो प्राप्ती र प्रयासको पहिलो दर्सक म स्वयम बनीरहेको छु । अन्तिममा मेरो युनिकोड एजेन्डालाई सहजमार्ग दिने यो सफ्टवेरको निर्माण गर्ने दीपक खनालजीलाई मुरी मुरी साधुबाद दिन भुल्नु भनेको युनिकोड एजेन्डाले दिएको आत्मबिस्वास प्रति ठुलो घात हो ।

अस्तु

पहिलो प्रयासमा गरिएको युनिकोड लेखन प्रति मेरा मनका पाठकहरुले राम्रो प्रतिकि्रयाजनक भुमिका निभाएका छन् । अनि निकै लिन्सहरु पनि दिए । त्यसपछि केही सुधारेर फेरि पोस्ट गरेको छु । मित्रहरु आफै अनुमान गर्नुहोला । कहाँ कति गलत लेखेछु पहिला । मित्रहरुको सहयोग र साथबाट कहिल्यै बन्चित हुन नपरोस् ।
www.subin.wordpress.com

subin.photojournalist@gmail.com