The day before yesterday was the first day of my daughter’s school. Her teacher gave her some gifts with few words for what they meant and reminds. It touched my heart so I tried to write a poem based on that. I do not write poems that often so please correct me.

सबेरै मस्त सुतिरहेकी छोरीलाई ऊठाउंदै भनें

उठ - आज तिमी फेरि पाठशाला जादैछौ !

बाबाले तिम्रो झोलामा

जिन्दगी जस्तो रातो, नीलो, सेतो, कालो

रङ्गीन फाईलहरुको थुप्रो राखी दिएको छु -

ता कि आफ्नै खुट्टामा टेकेर तिमी

- रातोमा साहस लेख्न सकौला

- नीलोमा शान्ती देख्न सकौला

- सेतोमा ईन्द्रेणी भर्न सकौला

- कालोमा सेतोले भबिष्य कोर्न सकौला !

केहि थकाबत जस्तो

केहि उत्साह जस्तो

अल्छी गर्दै ऊठिन् तिनी स्कूल जान !

सांझ फर्किईन् घरमा मुस्कुराउंदै छोरी,

फाईल जति पाठशालामै राखि छे ,

बरु गुरुमाले दिनु भएको सानो थैलीमा

एक-एक बटा पेन्सील, ईरेजर, धागो,

रबर ब्याण्ड, ब्याण्ड-एड, चकलेट, टिस्यू

र लाईफ सेभर मिन्ट ल्याएछन् !

उनी दोहर्याउदै गईन् - गुरुमाले भनेका कुरा

बाबा - यो पेन्सीलले म सपना कोर्छु

यहि क्रममा म जानाजानी गल्ती गर्दिन

तर कहिले कांहि भई हाले,

कुनै होसमा राखेर फेरि दोहराउदिन

त कुनै यहि बिबेकको ईरेजरले मेट्ने छु !

लन्च बक्स जस्तो जिन्दगीमा

संधै भरि मीठो खान पाईदैन होला !

कहिले तीतो पनि खानु पर्ला,

त्यति बेला मुख मीठो पार्न

सानो मूस्कानको गुलीयो चकलेट खानु पर्ला !

अप्ठ्यारो लामो बाटो हिड्नु छ,

धूलो माटोमा खेल्नु छ,

सीधा बाटोमा त लडिन्छ - सम्हाल्दा समाल्दै

धाउ लाग्छ पक्कै,

पोल्ने अल्कोहोलले ईन्फेक्सन रोकी

म आत्मबिश्वासको ब्याण्ड-एड लगाउछु !

बुझ्नु भो बाबा -

त्यो धागो सुनको धागो हो

शत्रु मित्र सबैलाई म उत्तिकै नजीकै

बांधेर राख्ने छु !

यो टिस्यू छ नि बाबा-

आफ्नै गालामा आंसु चुहिए

भिजाउनको लागी हो,

ताकी म अरुको आंसु पनि

देख्न सकुं, बुझ्न सकुं र पुछ्न सकुं !

लाईफ सेभर क्याण्डी

गुरुमाले पठाएको निमन्त्रणा हो -

तनाबहरुमा, दबाबहरुमा, खुशीयालीहरुमा

जब मलाई मनको कुरा खोल्न आबश्यक पर्छ

तिनी छिन् भन्नलाई !

Rate this Post:

(1 votes, average: 3 out of 5)  Loading ...

Posted by Mabi Singh in Opinion on September 1st, 2007  |      307 Views     Share This     Print This Post