ऊ र म

Posted by: Dovan Rai

ऊ र म एकै शालको ।
गोबर सोहर्दा सोहर्दै उसलाई जन्माउदा उस्की आमा गोठमै बितिन । अवस्था त मेरी आमाको पनि कम नाजुक थिएन ।तर अपरेशन गरेर तै हामी दुबै बाच्यौ ।

ऊ हाम्री खेतलकी छोरी हो ।उस्की कान्छी आमापट्टिका उमुनी दुई भाइ र तीन बहिनी छ्न । मेरो बुवा सरकारि हाकिम हुनुहुन्छ, आमा गैरसरकारि संस्थामा काम गर्नुहुन्छ अनि मेरो एक भाइ छ, मभन्दा पाच बर्ष कान्छो।

उसंग पहिलो भेट हिउदे छुट्टिमा म गाउ जादा भएको थियो। बाजे बोजुको र काका काकीको अगाडि मेरा बोर्डिंग स्कूलका अंग्रेजि राइम्सहरु नाचि नाचि मैले गाउदा, ढोकाको चेपबाट, आफुभन्दा अढाइ बर्ष कांछो भाइ च्यापेर ऊ ट्वाल्ल परि एकटक हेरिरहेकि थिई । स्कूल जाने इच्छा त उसलाई त्यसबेला देखिनै थियो। तर नौ पुगि दश लागे पछि मात्र बल्ल बल्ल त्यहिको नि. मा. वि. मा दुइमा भर्ना भई । आमाले मेरो पुरानो झोला र जामा दिदा लाजले र हर्षले, कुम साघुराउदै केहि नभनि सामान टिपि खुर्र भागि ।

म उसलाई अक्षर सिकाउन बस्थे । म शिशा कलमले लेख्थे , ऊ त्यसलाई डटको रिफिलले उतार्थि। उसको अज्ञानतामा म आफ्नो बढप्पन महशुश गर्थे । मेरा मनगढंते कथाहरु, फुच्चे किस्साहरु ऊ अवाक परेर सुंथि, कुनै प्रश्न बिना, कुनै सन्देह बिना । मलाइ अहिले सोच्दा लाग्छ शायद ऊ भ्याक्युम थिई । जे दिए पनि लिने, जे देखे पनि हेर्ने, जे भने पनि सुन्ने । हुन त त्यस डाडामा लिनलाई, हेर्नलाई, सुन्नलाई कति नै पो कुरा हुन्थे र !

हो, ऊ र म समान भएर पनि हामिबिच धेरै असमानता र बिडम्बनाहरु थिए । कैला केश , फुस्रो छाला अनि दुब्लो र झिनो शरिरले गर्दा ऊ मसगैको भएर पनि मभन्दा निकै कान्छो देखिन्थि।
तर उस्का जर्जरिएका हात अनि कडा पाउहरुले छुट्टै कथा बोल्थे । म यहा बालश्रम विरुद्द बक्त्रित्वकलामा बोल्दै गर्दा ऊ त्यहा आफुभन्दा ठुलो भारी उचाल्दै हुन्थि । म नया बजार घुम्न जादा ऊ बर्खेमा वस्तु धपाउदै हुन्थि । राति म होम्वर्क गर्दा ऊ ढिकिमा उंग्दै हुन्थि। मेरो हेयरब्यांड अड्काउने ठाउमा त सधै उसका दाम्ला अल्झिन्थे । साच्चै मेरो ट्युशन फी मात्रै उसका बाउले महिनाभर छाम्न पाउने रकम हुन्थे ।

एस. एल. सी. दिएपछि म गाउ जादा फेरि हाम्रो भेट भयो । मजस्तै ऊ पनि तरुनी भैछ । उसले मलाई हेरेकि थिई , मेरो कानमा झुन्डेको कुन्डल, मेरो बुच्चे टि सिर्ट र जिन्सलाई सर्सर्ति नियालेकि थिई । तर ति आखामा मेरा यताका साथिहरुको जस्तो लेखाजोखा थिएन । तिनले त मात्र हेर्न जानेका थिए , मुल्यांकन गर्न हैन । मैले पनि देखे , त्यो पित्तलको टप उसमा सुहाइरहेको थियो अनि खुइलेको कुर्ताबाटै पनि उस्को यौवन मुस्कुराइरहेको थियो । एस. एल. सी. दिएपछि के गर्छौ ? काठमान्डौ आउने रहर छ कि छैन ? पछि के गर्ने ? मेरा यि प्रश्नहरुको उसंग कुनै रेडिमेड उत्तर थिएन, मानौ उसले यसबारे सोचेकै छैन, कुनै योजना नै छैन, भविष्यको चित्रण नै छैन । हो, मैले झै बैशलाई एम. टि. भि. बाट आफुमा ढाल्न र बजारबाट आफुमा भर्न उसले अझै जानिसकेकि थिईन । उसको यौवन, उसको बैश त अझै कांचो थियो । अनि जीवनप्रतिका मेरा आकांक्षहरु त्यसतरि चुलीसक्दा पनि उसका सपनाहरु अझै कच्चा थिए । म सोच्दै थिए, कति सिमित छन उनका सपनाहरु, कति न्यून छन जीवनप्रतिका अपेक्षहरु र कति शुन्य छन संसारसंगका उनका मागहरु ।

म सोच्दै थिए अनि मैले हिजो सुने, ऊ पनि गाउमा आएको एक जत्थासंगै क्रांतीको नारा लिएर बन्दुक बोक्न हिडिन रे ।

मलाई बिश्वास छैन बन्दुकमा अझ भनौ वित्रिस्ना छ, घ्रिणा छ । मलाई रहर छैन क्रांतीको अझ अब त बेवास्ता छ ।
किनकि हिजै मेरो भिसा लागिसकेको छ । यस साघुरो शहर अनि सानो देशमा अचटिएर म, गुम्सिएर मेरा योग्यता अनि दक्षताहरु म माथिको यस सानो देशको सम्पूर्ण लगानिको पोको कसेर अब उछ्छिटिदैछु म अमेरिकातिर।

ऊ र म was last modified: November 21st, 2014 by Dovan Rai
 

Blog Comments

  1. Ashish Lohorung Rai

    Dovan Ji, You are awesome..really the same story is happening day by by in Nepal where the political instability has caused the country to go down towards hell. don’t know what will happen in the future…btw nice work..keep it up

  2. Shamesh

    लाग्छ मेरा आँखा अगाडि तिम्रा सपनाहरु रुमालइदै छन, आशा का किरणहरु आय अनी गए, सपनाका तन्द्रोहरु बिच्मा मलाई छोडेर तिमी बिदेश जादैछौ ? खै के भनु, जीवन सुखमय होस् यही छ मेरो शुभकामना

  3. Nishi

    The charismatic unilateral psycho analysis of social difference is very fluent. The subtle analysis of human needs are outstanding and telling the true stories. Dovan, well done!! However, there are many grammatical mistakes in Nepali. But these things get corrected in proof reading. What counts is the creation.

  4. Vish

    Do van! Congratulation for the work that you have published. It appeared like a piece of art with the capacity for introduction to an artist and message of human’s growth in over all theirs’ development need supportive mean of healthy environment. If I may, I would like to add here a quote from Jim Carrey “ I think everybody should get rich and famous and do everything they ever dreamed of so they can see that it’s not the answer”

    Keep it up, departing shore for ship is not the end but it is a process for next shore.

  5. Himal

    Wow! Wow!! Wow!!!

    What a writing! What an imagination!! What a creation!!!

    You have produced a master piece, Dovan. It reminds me of so many of my firends in my village. Many of them were much more talented than I was then. They were amazing. It breaks my heart everyday when I find them still there not finding any opportunity to prosper. However, I remain optimistic thinking that a day will come in Nepal when everyone can prosper and blossom if they have talent and desires. Let us all work towards that goal.

    Keep it up your good work, Dovan.

    Himal

  6. Yalu

    Oh my god!!! You are nothing short of amazing. I should call you a heartbreaker for this story. I would not be surprised if this is not a fiction, which is why this story is really depressing me. I also might have friends like these and I see people like these all around me.

    At least the nameless person in your story had the guts to pick up arms and stand for something. What about all those who’ve taken to, or made to live, “other” not so honorable ways of living? But then, whom am I to judge. Is it just me or is it really becoming more and more difficult to judge what is right, and what is wrong?

    I am so disheartened, but thank you ever more. You go girl… keep it flowing. I’ll be patiently waiting to see your next creation.

Post Your Comments:

Your email address will not be published. Required fields are marked *